Je hoort de term steeds vaker: lab-grown diamant. Maar wat is het nou eigenlijk? Geen imitatie, geen namaaksteen, maar een echte diamant die niet uit de grond komt, maar in een laboratorium ontstaat. Chemisch, fysiek en optisch identiek aan een diamant die miljoenen jaren onder de aarde groeide. Alleen sneller gemaakt, en op een manier die je zelf kunt volgen.

Een echte diamant, alleen anders ontstaan

Een diamant is in de kern niets anders dan koolstof, gerangschikt in een kristalstructuur die ontstaat onder extreme druk en hitte. In de natuur duurt dat proces miljarden jaren, diep in de aardmantel. Bij een lab-grown diamant bootst een gecontroleerde omgeving diezelfde omstandigheden na. Het resultaat is een steen met dezelfde hardheid, dezelfde helderheid en dezelfde schittering als een gedolven diamant. Een juwelier kan met het blote oog geen verschil zien, en zelfs met standaardapparatuur is dat lastig. Alleen gespecialiseerde apparatuur van instituten zoals IGI kan de oorsprong met zekerheid vaststellen.

Dat is meteen de belangrijkste misvatting uit de weg: een lab-grown diamant is geen zirkonia en geen namaaksteen. Zirkonia is een heel ander mineraal dat er oppervlakkig op lijkt, maar in hardheid en glans niet in de buurt komt. Een lab-grown diamant is, chemisch gezien, gewoon een diamant. Je komt de term in verschillende schrijfwijzen tegen, lab-grown diamant, labgrown diamant, lab diamond of lab made diamond, het gaat telkens om hetzelfde product.

Hoe wordt hij gemaakt?

Er zijn twee gangbare methodes om een diamant in een laboratorium te laten groeien. Bij de eerste, HPHT (High Pressure High Temperature), wordt een klein stukje diamant onder extreme druk en hitte blootgesteld aan koolstof, waardoor er laag voor laag een grotere kristal groeit. Bij de tweede, CVD (Chemical Vapor Deposition), wordt een dun plakje diamant in een kamer geplaatst met koolstofrijk gas. Dat gas wordt geactiveerd, waardoor koolstofatomen zich langzaam vastzetten op het plakje en er een nieuwe laag diamant ontstaat. Beide technieken duren weken tot maanden, niet miljarden jaren, en leveren een ruwe diamant op die daarna precies zo geslepen wordt als een gedolven steen.

Na het slijpen is er geen enkel visueel verschil meer te zien tussen een lab-grown en een gedolven diamant. Het is dezelfde kristalstructuur, dezelfde breking van licht, dezelfde fonkeling.

Waarom kiezen mensen voor lab-grown?

Er zijn een paar redenen waarom lab-grown diamant de afgelopen jaren zo is gegroeid. Ten eerste is de herkomst volledig transparant: je weet precies waar en hoe de steen is ontstaan, zonder de vragen die soms rond mijnbouw hangen. Ten tweede is de prijs vaak toegankelijker. Omdat het productieproces korter en efficiënter is dan het opsporen en delven van een natuurlijke diamant, is een lab-grown diamant doorgaans voordeliger dan een vergelijkbare gedolven steen van dezelfde kwaliteit. Dat betekent dat je voor hetzelfde budget vaak kunt kiezen voor een grotere steen of een hogere zuiverheid.

Bij Yara komt daar nog iets bij: elke diamant heeft topsegment kwaliteit, met D-G kleur en VS of VVS zuiverheid, en vanaf 0.50 ct krijg je een IGI-certificaat mee. Dat certificaat bevestigt zwart op wit de kwaliteit en herkomst van jouw steen, zodat je nooit hoeft te twijfelen aan wat je in handen hebt.

Hoe lang bestaat lab-grown diamant al?

Lab-grown diamant is minder nieuw dan je misschien denkt. Al sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw worden synthetische diamanten geproduceerd, destijds vooral voor industriële toepassingen zoals slijp- en snijgereedschap, waar hardheid belangrijker was dan schoonheid. Pas de laatste vijftien tot twintig jaar is de techniek zo verfijnd geraakt dat er stenen ontstaan van juweliersniveau: groot genoeg, zuiver genoeg en helder genoeg om in een ring, collier of oorbel te zetten. Wat begon als een industriële toepassing, is inmiddels uitgegroeid tot een volwaardig alternatief voor gedolven diamant, met dezelfde certificering en dezelfde erkenning door gemmologische instituten.

Is elke lab-grown diamant hetzelfde?

Net zomin als elke gedolven diamant hetzelfde is, verschillen lab-grown diamanten onderling in kwaliteit. De groeimethode, de zorgvuldigheid tijdens het proces en de slijpvorm bepalen samen hoe de uiteindelijke steen eruitziet. Een lab-grown diamant van matige kwaliteit bestaat net zo goed als een lab-grown diamant van topkwaliteit. Dat is precies waarom een certificaat zo belangrijk is: het legt objectief vast in welke kwaliteitsklasse jouw specifieke steen valt, ongeacht of hij lab-grown of natuurlijk is.

Drie misverstanden, kort weerlegd

"Lab-grown is een goedkope imitatie." Niet waar: het is chemisch dezelfde diamant, alleen anders ontstaan. "Je ziet het verschil met een gedolven diamant." Ook niet waar: zelfs juweliers hebben gespecialiseerde apparatuur nodig om onderscheid te maken. "Lab-grown diamant is minder waard omdat het nep is." Ook dit klopt niet: het is geen nepdiamant, het is een echte diamant met een toegankelijkere prijs door een efficiënter productieproces, niet door mindere kwaliteit.

Wat betekent dit voor jouw sieraad?

Of je nou een ring, een collier, oorbellen of een armband kiest, het uitgangspunt blijft hetzelfde: een echte diamant, gezet in 14 karaat gerecycled goud, met dezelfde glans en houdbaarheid als je van een traditioneel sieraad zou verwachten. Het enige verschil zit in waar de steen vandaan komt, niet in wat je eraan hebt. Je draagt geen compromis, je draagt gewoon een diamant met een eerlijker verhaal erachter.

Wil je het verschil met zirkonia of moissanite nog scherper op een rijtje zien, of lees je liever hoe je zelf een lab-grown diamant herkent? Daar hebben we ook een uitleg over geschreven, zodat je met een gerust hart je keuze kunt maken.